W-trek in Nationaal park Torres del Paine: complete gids

Twee letters verbergen een hoop planning. De W-trek wordt door meer mensen gelopen dan enige andere route in Chileens Patagonië, en bijna iedereen die hem loopt, reserveert via drie aparte systemen die niet met elkaar communiceren. Het lopen zelf is, vreemd genoeg, het eenvoudigste deel.

Wat is de W-trek en waarom heet hij zo?

De W-trek is een punt-naar-punttocht van ongeveer 80 km langs de zuidkant van het Paine-massief, gelopen in vier of vijf dagen. De naam komt van de vorm die de route op de kaart maakt: drie valleien die naar het noorden het gebergte in lopen, verbonden door twee etappes langs het meer, die samen een ruwe W vormen. Niets aan de route is een lus, vandaar dat het transport aan beide uiteinden zo’n grote rol speelt in de planning.

De drie opwaartse armen zijn waar mensen voor komen. De oostelijke arm klimt door het Ascencio-dal naar de gletsjerlagune onder de granieten torens, een wandeling die in detail wordt beschreven op het pad naar de voet van de Torens stap voor stap. De middelste arm buigt naar het noorden het Franse Vallei in, langs een hangende gletsjer die ijs over de valleiwand laat afkalven, beschreven op de route door de Franse Vallei en haar twee uitzichtpunten. De westelijke arm loopt langs het Grey-meer naar de gletsjerfront, waar de Grey-gletsjer en de manieren om er te komen relevant wordt.

De twee horizontale etappes verbinden die armen met elkaar. De ene loopt langs de noordelijke oever van het Nordenskjöld-meer tussen de centrale sector en Refugio Francés, ongeveer 11 km met slechts zo’n 200 m stijging. De andere gaat door van Refugio Francés naar Paine Grande, 7,5 km en ongeveer 100 m stijging in zo’n tweeënhalf uur. Geen van beide is spectaculair. Beide liggen blootgesteld aan wind vanaf het water, en beide zijn in de praktijk langer dan het platte profiel doet vermoeden.

Het park onderhoudt ongeveer 130 km aan gemarkeerde paden, dus de W-trek ligt binnen een netwerk van borden en patrouilles in plaats van op open terrein. Controleposten op de paden naar de voet van de Torens en de W-trek registreren wandelaars, wat zowel een veiligheidsmaatregel is als een herinnering dat het park bijhoudt wie waar is. In 2024 telde het park 367.426 bezoekers, waarbij januari en februari de drukste maanden waren.

Hoe lang is de W-trek en hoeveel stijging zit erin?

Ongeveer 80 km, of ruwweg 50 miles, is het cijfer dat bijna elke bron publiceert. De werkelijke range is breder: gepubliceerde afstanden lopen van 60 tot 85 km, afhankelijk van welke zijtochten worden meegerekend. De totale stijging wordt gepubliceerd tussen 2.730 m en 3.480 m, een verschil van meer dan 700 m. Beide ranges bestaan om dezelfde reden, namelijk dat de W-trek geen vaste lijn is.

Of je nu in Chileno of in het Welcome Center overnacht, verandert de dag naar de voet van de Torens met meerdere kilometers. Of je naar Mirador Francés loopt en omkeert, of doorloopt naar Mirador Británico, verandert de middelste arm met uren. Of de Grey-dag eindigt bij het uitzichtpunt, bij de hangbruggen of verderop het pad, verandert de westelijke arm opnieuw. Tel je dat op, dan is die 80 km in werkelijkheid een bandbreedte.

De praktische consequentie is dat een gepubliceerde totale afstand een slecht hulpmiddel is voor planning. Dagafstanden zijn beter. De langste dag op de meeste W-routes is de rondwandeling naar de voet van de Torens, gepubliceerd als 21 km met 1.041 m stijging vanaf het Welcome Center, hoewel de dagtocht voor dezelfde wandeling 20 km en 870 m aangeeft. Die twee cijfers komen door verschillende startpunten en meetmethoden, en geen van beide is onjuist. Plan op de grootste waarde.

De stijging is waar de W-trek verrassend uitpakt voor wie eerst naar de afstand kijkt. Ruim 3.000 m aan cumulatieve klim over vier of vijf dagen klinkt niet extreem, tot je merkt dat het geconcentreerd is: de morene naar de Torens, de klim door de Franse Vallei en de geleidelijke stijging op het Grey-pad dragen het grootste deel, terwijl de stukken langs het meer bijna niets bijdragen.

Moet je de W-trek in vier of vijf dagen lopen?

Vijf dagen is de meest verkochte optie, waarbij elk deel als een aparte heen-en-terugwandeling wordt gelopen vanaf een vaste basis. Dat houdt je rugzak licht en de dagen overzichtelijk. Vier dagen comprimeert dit door een nacht te schrappen, meestal door etappes te combineren of een deel in te korten. De beschikbaarheid van bedden bepaalt dit vaker dan persoonlijke voorkeur.

De vijfdaagse versie heeft een duidelijke logica. Je slaapt vier nachten, loopt op de drie middelste dagen en hoeft nooit een volle rugzak mee te nemen naar een arm, omdat die vanaf je slaapplaats wordt gelopen en weer terugkeert. De begeleide W-trek van vijf dagen die wij aanbieden geeft de wandeldagen aan als een rondwandeling van 19,5 km naar de voet van de Torens, een etappe van 13,5 km langs het Nordenskjöld-meer, een dag van 20,5 km door de Franse Vallei en een dag van 22 km naar de Grey-gletsjer, wat dezelfde opzet is, maar dan in kilometers.

Vier dagen kan, en veel mensen doen het, maar er moet iets wijken. Meestal is dat Mirador Británico, soms het verste deel van het Grey-pad, en af en toe een dag van 12 uur die niemand leuk vond. De compressie is ook niet gelijkmatig verdeeld: het deel dat je inkort, is degene waar toevallig accommodatie beschikbaar was, niet degene waar je het minst om geeft.

Drie dagen is weer een heel ander verhaal. Het is geen ingekorte W-trek, maar een aparte trip rond een vaste basis, zoals de begeleide W-trek van drie dagen werkt: het pad naar de voet van de Torens, de Franse Vallei en het uitzichtpunt bij de Grey-gletsjer worden gelopen vanaf twee nachten op Camping Pehoé, zodat je geen volle rugzak hoeft te verplaatsen.

Van west naar oost, of van oost naar west: in welke richting moet je lopen?

Van west naar oost is de meest gangbare richting en de optie die de meeste pakketten aanbieden. Je neemt de catamaran over het Pehoé-meer naar Paine Grande, loopt eerst de Grey-arm en eindigt bij de Torens, vaak bij zonsopgang. Van oost naar west begint met de zwaarste dag, terwijl je benen nog fris zijn, en eindigt bij de gletsjer. Beide werken. De afwegingen zijn reëel, geen marketing.

Het argument voor west naar oost is zowel emotioneel als logistiek. Afsluiten bij de Torens geeft de trek een hoogtepunt, en aan de oostkant liggen de weg, de shuttle en de bussen naar Puerto Natales, dus de laatste dag eindigt bij vervoer in plaats van bij een bootsteiger. Het betekent ook dat de catamaran op dag één plaatsvindt, wanneer een annulering je een herplande start kost in plaats van een gemiste bus naar huis.

Het argument voor oost naar west is fysiek. De dag naar de voet van de Torens is de grootste inspanning op de route: 21 km met 1.041 m stijging. Door dit op dag één te doen, doe je het met frisse benen en zonder opgebouwde vermoeidheid. Ook eindig je bij de Grey-gletsjer, wat past bij iedereen die vooral voor het ijs komt in plaats van voor graniet.

Één punt wordt vaak over het hoofd gezien. De catamaran vaart volgens een vaste dienstregeling, niet als pendelbus, dus de richting die je kiest, bepaalt welke dag van je trek afhankelijk is van de wind. Dat risico op dag één leggen, als je nog in Puerto Natales bent met opties, is een goede reden waarom west naar oost het meest gekozen wordt.

Etappe voor etappe: de afstanden, stijgingen en tijden die ertoe doen

De W bestaat uit gepubliceerde etappes, en de cijfers per etappe zijn veel nuttiger dan het totaal van de route. Onderstaande tabel bevat de gegevens waar de meeste bronnen het over eens zijn, met aantekeningen waar verschillen bestaan. De tijden gaan uit van een gematigd tempo met fotostops en zonder weersvertraging, een aanname die de wind regelmatig doorbreekt.

Een paar van die rijen verdienen een toelichting. De 0,8 km morene is diegene die iedereen onthoudt: 45 minuten losse rotsblokken springen met ongeveer 200 m stijging, aan het einde van een lange klim, en hier wordt de dag zwaar in plaats van alleen maar lang. Het pad naar Grey kruist drie hangbruggen, waarvan de langste hoog boven een kloof hangt, en het zijn een-voor-een oversteken die in het hoogseizoen opstapelen. Het stuk langs Nordenskjöld ziet er op papier plat uit, maar loopt langer dan het lijkt, omdat het pad telkens in en uit kleine geulen gaat.

Mirador Británico is het zwakke punt in de gepubliceerde gegevens. Afstanden lopen uiteen van 7,5 km tot 12 km heen en terug vanaf Campamento Italiano, afhankelijk van waar de telling begint, en de stijging van 640 m verschilt weinig tussen de bronnen. Als je dag krap is, levert Mirador Francés met 3,9 km retour het uitzicht op de hangende gletsjer zonder dat je je hoeft te verbinden aan het bovenste amfitheater.

Hoe zwaar is de W-trek in Patagonië?

Het is een gematigde wandeling die zwaar wordt door herhaling, het weer en één steile sectie. Er is geen technisch terrein, geen touwwerk en geen hoogteprobleem onderweg. Wat mensen vermoeit, zijn vier of vijf opeenvolgende dagen van vijf tot tien uur op een rotsig pad, met windstoten van 60 tot 100 kph op gewone zomermiddagen.

De moeilijkheidsgraad is ongelijk verdeeld, en daarom misleiden eenduidige cijfers. Twee van de dagen zijn in feite lange wandelingen langs het meer met ongeveer 200 m stijging. Één dag is een 21 km retourtocht met 1.041 m klimmen, die eindigt in een morene-klim. De Francés-dag zit er ergens tussenin, en is de meest door het weer beïnvloede dag, omdat de bovenvallei vaker in de wolken verdwijnt dan het lagere pad.

Wind is de variabele die de W onderscheidt van een vergelijkbare trek elders. November is de winderigste maand in de regionale statistieken, met een gemiddelde van 37 kph bij het station in Puerto Natales, en het park zelf is winderiger dan de stad. Regionale bronnen melden windstoten tot ongeveer 193 kph, wat een extreem is en geen voorspelling, maar de alledaagse realiteit van 60 tot 100 kph windstoten is genoeg om je midden in een pas te laten stilstaan. Wind bouwt zich bijna altijd op in de loop van de middag, wat een praktische reden is om vroeg te vertrekken.

Regen speelt een kleinere rol dan mensen verwachten en een grotere dan waar ze op voorbereid zijn. December registreert 155 mm over 16 natte dagen bij het regionale station, januari 147 mm over 16 dagen, en de westkant van het park rond Grey is aanzienlijk natter dan de oostelijke steppe. Het is heel normaal dat het Grey-gebied onder regen staat terwijl Laguna Amarga droog is. Frontale systemen trekken snel over het massief, vandaar de beschrijving van vier seizoenen in één dag.

Onder je voeten bestaat het pad uit rotsen, wortels en grind in plaats van een gladde weg. Wandelstokken zijn standaarduitrusting, en niet voor niets. De uitrusting die echt telt bij Patagonische wind is het lezen waard voordat je iets huurt. Voor hoe de W zich verhoudt tot de andere paden in het park op zuivere moeilijkheidsgraad, onze brede blik op wandelmoeilijkheid in het park zet ze naast elkaar.

Hoe fit moet je zijn voor de W-trek?

Fit genoeg om acht tot tien uur te lopen met ongeveer 1.000 m stijging, in een slaapzaal of tent te slapen, en dan de volgende dag weer zes uur te lopen, en de dag daarna ook. Fitheid voor één dag is niet de test. Herstel overnachten is dat wel. De meeste mensen die moeite hebben met de W zijn niet onfit, maar ongewend aan opeenvolgende dagen. Als dit je eerste poging is tot een meerdaagse trek, is of Patagonië geschikt is voor beginners het lezen waard naast deze sectie.

De nuttige voorbereiding is herhaling in plaats van intensiteit. Achter elkaar lange wandelingen op oneffen terrein, in de schoenen en met de rugzak die je daadwerkelijk gaat dragen, vertellen je meer dan welke sportschooltest dan ook. Het morene-gedeelte is de enige plek waar een specifieke vaardigheid opduikt: afdalen over losse stenen met vermoeide benen, wat een andere handeling is dan erop klimmen.

Die laatste regel is de hendel die de meeste mensen kunnen overhalen. Slapen in refugiobedden met maaltijden geregeld, in plaats van een tent, fornuis en vijf dagen eten meeslepen, verandert de trek meer dan welke training ook. Het verandert ook de prijs, en dat is het onderwerp van de kostenparagraaf verderop, en van de eerlijke vergelijking tussen zelfstandig lopen en een begeleide tour. Voor de fitheidslat die verder wordt uitgelegd: hoe fit je echt moet zijn voor de W-trek gaat dieper in dan de samenvatting hierboven.

Waarom de W-trek betekent dat je met drie aparte systemen te maken hebt

Twee concessiehouders runnen de accommodatie en die nemen reservaties apart, en de toegang tot het park is een derde boeking bij een derde operator. Las Torres Patagonia beheert Central, Chileno en Serón. Vertice Patagonia beheert Paine Grande, Grey, Dickson en Los Perros. Parktoegang koop je via pasesparques.cl. Niets is gesynchroniseerd.

Dit is het grootste planningsprobleem op de route, en het verrast mensen die al overal ter wereld trekkingtours hebben geboekt. Een W-route wisselt tussen sectoren, dus een plan voor vijf nachten heeft meestal bedden van beide bedrijven op specifieke opeenvolgende data nodig. Als één bedrijf je nachten bevestigt en het andere niet, dan heb je geen trek, maar twee derde van een trek, en de oplossing is de data aanpassen aan de kant die wel bevestigd is.

Timing maakt het lastiger. De concessiehouders openen de kalender voor het volgende seizoen rond april, en de populaire data in december en januari raken snel vol. Chileno is elk jaar als eerste uitverkocht, omdat het de enige accommodatie is halverwege de Ascencio-vallei en het de dag naar de voet van de Torens van 21 km tot ongeveer 8 tot 10 km verkort. Er zijn geen gratis CONAF-kampeerplekken in gebruik; die zijn gesloten en niet heropend voor het seizoen 2025-26, dus een plan dat afhangt van gratis kamperen is geen plan. De details per sector staan in hoe refugio- en kampeerplekreservaties echt werken.

Parktoegang is een valkuil op zich. Kaartjes zijn datumgebonden en niet restitueerbaar, behalve als het park zelf sluit, wat betekent dat een dag met slecht weer in Puerto Natales een betaald kaartje is dat je niet hebt gebruikt. Het meerdaagse kaartje, momenteel 48.500 CLP, geldt voor maximaal tien opeenvolgende dagen met hertoegang, en de prijsdetails staan in de uitleg over parkkaartjes en kosten.

De catamaran, de pendelbus en wat er gebeurt als de wind de boot afgelast

Twee korte verbindingen houden de W bij elkaar. De catamaran van Pudeto naar Paine Grande steekt het Pehoé-meer over in ongeveer 30 minuten voor ruwweg 26.000 CLP, ongeveer $45 voor een enkel ritje. De pendelbus van Laguna Amarga naar het Welcome Center legde de 7 km af voor 4.000 tot 4.500 CLP, alleen contant. Geen van beide is optioneel, en beide worden regelmatig vergeten in budgetten.

In het hoogseizoen vertrekken de boten vanuit Pudeto meestal rond 08:30, 10:30, 16:15 en 18:00 uur, maar de dienstregeling verandert elk seizoen. De gepubliceerde tijden zijn de enige betrouwbare bron, niet de verouderde blogberichten. Belangrijk is de opzet: een handvol vaste overtochten per dag, geen doorlopende dienst. Mis je de laatste boot, dan loop je niet zomaar om het meer heen, want er is geen pad dat dat in één dag doet.

Windannuleringen zijn het scenario waar je rekening mee moet houden, niet waar je je zorgen over moet maken. Het Pehoé-meer ligt open voor de westenwind en bij ruw weer worden de overtochten afgelast. Loop je van west naar oost en vaart de boot niet op dag één, dan verlies je een dag en schuif je de rest op, wat vervelend is maar te overzien. Loop je van oost naar west en vaart de boot niet op je laatste dag, dan zit je vast in Paine Grande met gereserveerde bedden achter je en een bus die je al hebt betaald voor je.

De voorzorgsmaatregelen zijn eenvoudig. Bouw een extra dag in aan de kant van Puerto Natales in plaats van in het park. Neem de eerdere boot in plaats van de laatste. Houd voldoende Chileense pesos contant bij je voor de shuttle en een onverwachte overnachting, want betalen met pin in het park is niet betrouwbaar. De wegverbinding zelf staat beschreven in de vervoersopties van Puerto Natales naar het park.

Hoe duur is de W-trek in Patagonië?

Gepubliceerde prijzen voor een zelfstandige W-trek liggen ruwweg tussen $600 en $1.500 per persoon, afhankelijk of je kampeert of in een refugio slaapt. Begeleide pakketten kosten tussen $1.700 en $3.500 en meer. De begeleide W-trek van vijf dagen die wij aanbieden kost $1.905 en de begeleide variant van drie dagen is $1.175. De entreeprijs voor het Nationaal park Torres del Paine van 48.500 CLP voor een meerdaagse toegang komt bij de meeste zelfstandige budgetten nog bovenop.

Het verschil tussen $600 en $1.500 zit vooral in de slaapplekken en het eten. Een eigen tentplek bij Vertice kost tussen $11 en $14 per persoon per nacht, terwijl een slaapzaalplek tussen $46 en $114 kost, afhankelijk van het seizoen en de sector. Kamperen met uitrusting van Las Torres kost tussen $30 en $50, oplopend tot $40 tot $90 in Serón tijdens het hoogseizoen. Vermenigvuldig dit met vier nachten en de basis van je budget staat vast, nog voordat je één maaltijd hebt gekocht.

Twee opmerkingen over valuta. Prijzen in het park zijn in Chileense pesos en veranderen regelmatig. CONAF paste in januari tot april 2026 een inflatiecorrectie van 4,9% toe en stelde de invoering van een nieuw gedifferentieerd tariefsysteem uit tot 1 mei 2026, dus behandel elk pesobedrag hier als actueel, niet als permanent. Houd ook je PDI-toeristenkaart bij je paspoort: als je beide toont bij het inchecken in een hotel, geldt de 19% IVA-vrijstelling voor buitenlandse toeristen die in vreemde valuta betalen. Dat scheelt aanzienlijk bij meerdere overnachtingen in Puerto Natales. De volledige kostenopschorting per post gaat dieper in op waar dat geld precies naartoe gaat.

Eten, water en wat je meeneemt

Water is het makkelijkste, eten het duurste. Wandelaars drinken regelmatig uit de beekjes langs de W-trek en refugios verkopen maaltijden tegen gepubliceerde tarieven die meestal rond $25 voor ontbijt, $20 tot $50 voor een lunchpakket en $35 tot $70 voor het diner liggen. Vijf dagen eten meenemen is de goedkoopste optie, maar ook de zwaarste.

Maaltijden moet je in de praktijk van tevoren regelen, want de keukens van de refugios koken op bestelling. Een volpensiontoeslag wordt vaak rond $100 per dag aangeboden, wat de gemaksprijs duidelijk maakt: vier dagen volpension kost net zoveel als het gehele lage uiteinde van een kampeer- en kooktocht. Lunchpakketten bestel je de avond ervoor, dus een plan waarbij je bij het ontbijt beslist, werkt meestal niet.

Zelf koken is alleen toegestaan in de aangewezen kookzones. Dit is geen zachte regel. CONAF verbiedt open vuur, campingsetjes buiten die zones en roken waar dan ook in het park, en de Chileense wet 20.653 voorziet in boetes tot 2 miljoen CLP, gevangenisstraf tot drie jaar en uitzetting uit het park. Drie grote branden in 1985, 2005 en 2011-2012 werden veroorzaakt door bezoekers, en de brand van 2011-2012 verwoestte een groot deel van het oostelijke park. Behandel het vuurverbod als de strengste regel in het Nationaal park Torres del Paine, want dat is het ook.

De rest van de uitrusting hangt af van waar je slaapt. In een refugio met maaltijden volstaat een dagrugzak met lagen kleding, regenkleding, water en snacks. Kamperen met eigen eten betekent een tent, een slaapmat, een slaapzak, een kooktoestel dat alleen in de kookschuilplaatsen wordt gebruikt en het gewicht van vijf dagen eten vanaf de eerste ochtend. Verhuur in Puerto Natales verlaagt de kosten, ongeveer $37 per dag voor een tent en $8 voor een slaapzak, maar niet het gewicht. Actuele regels en sluitingen worden gepubliceerd door CONAF, de parkautoriteit.

Voor wie is de W-trek niet geschikt?

Iedereen die niet acht tot tien uur per dag op ruig terrein kan lopen en dat de volgende dag weer kan herhalen. Iedereen die tussen 27 april en 30 augustus 2026 reist zonder gids, want het pad naar de voet van de Torens vereist in die periode een geautoriseerde gids. En iedereen wiens schema zo krap is dat één windige dag de hele planning verpest.

De winterregel is de duidelijkste grens. Van 27 april tot 30 augustus 2026 mag het pad naar de voet van de Torens alleen met een geautoriseerde gids worden gelopen, de meeste refugio’s zijn gesloten en de achterkant van de O-circuit is volledig afgeloten. De W-trek blijft in de winter begaanbaar, maar begeleide tochten zijn dan de norm in plaats van een extra. Ook de openingstijden van de poorten worden ingekort: van 07:00 tot 21:00 uur in het hoogseizoen naar 08:00 tot 18:30 uur tussen mei en september, wat elke dagplanning onder druk zet.

Tijdsdruk is de stille afvaller. De W-trek heeft geen afkorting en geen wegtoegang in het midden, dus een geannuleerde boottocht of een gesloten etappe moet ergens worden opgevangen. Als je vlucht uit Punta Arenas twee dagen na je laatste trekkingsdag is, heb je een buffer. Als die op dezelfde avond is, heb je een probleem als je wacht op een winderige middag.

Dat betekent niet dat je het park moet opgeven. Het uitzichtpunt bij de voet van de Torens is in één lange dag te bereiken vanaf de stad met de begeleide dagtocht naar de voet van de Torens, en de tweedaagse expressreis met een overnachting op Camping Pehoé bestrijkt de torens, het uitzichtpunt van de condor en de Cuernos in een opzet die geen vier aaneengesloten wandeldagen vereist. Wil je de volledige route met alle logistiek geregeld, dan bestaat de begeleide W-trek van vijf dagen met bedden, maaltijden en transfers precies omdat het reservatiesysteem met drie partijen veel capabele wandelaars voor problemen stelt. Alle Torres del Paine tours die wij aanbieden vertrekken vanuit Puerto Natales of El Calafate, dus de keuze draait vooral om hoeveel dagen je hebt en hoeveel je zelf wilt regelen. Als je dit leest voordat je de reis überhaupt boekt, dan beantwoordt of het park de afstand en de kosten waard is de vraag die deze gids veronderstelt dat je al hebt beantwoord.