Waarom is Torres del Paine beroemd?

Torres del Paine is beroemd om vier dingen: de drie granieten torens die het park zijn naam geven, de zwart gekroonde Cuernos del Paine, de W-trek en de O-circuit, en de Grey-gletsjer. Het park staat ook bekend om kuddes guanaco’s, de dichtste poema-populatie die ooit is geregistreerd, en wind die sterk genoeg is om boten te stoppen. Samen verklaren ze waarom 367.426 mensen in 2024 de reis maakten naar een park dat 112 km van de dichtstbijzijnde stad ligt.

Het park werd in 1959 opgericht, beslaat 227.298 hectare in de regio Magallanes van Chileens Patagonië en is sinds 1978 een UNESCO-biosfeerreservaat. Er loopt ongeveer 130 km aan gemarkeerde paden door het park. Elk van de beroemde hoogtepunten ligt in een andere hoek van die kaart, het meest nuttige feit voor wie een bezoek plant.

Waarom zijn de drie torens zo beroemd?

Omdat het drie bijna verticale granieten naalden zijn die boven een gletsjermeer uittorenen, en omdat het bereiken van het klassieke uitzicht een rondwandeling van 21 km met 1.041 meter stijging vereist. Het beeld is overal te zien. De wandeling van acht tot tien uur die ertoe leidt, is het deel waar de meeste mensen later achter komen.

Het pad vertrekt bij het Welkomcentrum in de Centrale sector, klimt uit de winderige lagere vallei, loopt door lengabossen langs de Ascencio en eindigt met een klim van 0,8 km over morene die ongeveer 200 meter in zo’n 45 minuten wint. Dat laatste stuk is wat mensen onthouden. Het is ook de reden dat de torens het symbool van het park zijn in plaats van de makkelijkste bezienswaardigheid: vaak hangt er wolken boven, en je kunt niet van tevoren checken. De gids voor de Base Torres-wandeling stap voor stap behandelt tijden, de morene en hoe de top eruitziet bij slecht weer.

Wat zijn de Cuernos del Paine?

De Cuernos zijn de hoornvormige toppen die rechtstreeks uit het Nordenskjöld-meer oprijzen, met donkere sedimentaire kapjes op het lichte graniet, en het zijn de vormen die op de meeste foto’s van Torres del Paine te zien zijn. In tegenstelling tot de torens kun je ze goed vanaf de weg zien, en daarom heeft elke dagtocht een stop bij het uitzichtpunt over het Nordenskjöld-meer.

Die bereikbaarheid is het voordeel. Een bezoeker met één dag ziet de Cuernos zonder ver te hoeven lopen: de stop bij Salto Grande is een rondwandeling van 1,5 km over vlak terrein, en de verlenging naar Mirador Cuernos voegt 4 km toe met ongeveer 150 meter stijging. Rond zonsondergang is het licht op het graniet de reden dat het park steeds in landschapsfotocollecties opduikt. Iedereen met beperkte tijd haalt hier veel meer rendement dan bij een gehaaste poging tot de torens, en een begeleide dagtocht vanaf Puerto Natales is precies op deze reeks uitzichtpunten gericht.

Wat zijn de W-trek en de O-circuit?

De W-trek is een route van ongeveer 80 km door de drie belangrijkste valleien, die in 4 tot 5 dagen wordt gelopen, en het is de meest bekende meerdaagse trekkingtour van Zuid-Amerika. De O-circuit omcirkelt het hele Paine-massief; de meeste bronnen geven 136 km aan over 7 tot 9 dagen en kruist de 1.200 meter hoge John Gardner-pas. Gepubliceerde afstanden voor de W-trek lopen uiteen van 60 tot 85 km, afhankelijk van welke zijpaden worden meegerekend, en de totale stijging wordt geschat tussen 2.730 en 3.480 meter.

De meeste wandelaars lopen van west naar oost, nemen eerst de catamaran naar Paine Grande en eindigen bij de torens, vaak bij zonsopgang. Overnachtingen worden geboekt via twee verschillende concessionairs en de kalenders openen rond april, wat de W-trek net zozeer een logistieke uitdaging als een fysieke maakt. De O-circuit wordt per regel met de klok mee gelopen, omdat de pas alleen vanaf de Los Perros-zijde mag worden overgestoken, en het achterste deel sluit in de winter. Wij verkopen geen O-circuit-reizen. Onze volledige gids voor de W-trek behandelt de route die wij wel aanbieden, inclusief de begeleide W-trek van 3 dagen die alle drie de iconische bezienswaardigheden bereikt vanaf één basiskamp.

Waarom is de Grey-gletsjer bekend?

Grey is ongeveer 28 km lang, 6 km breed en beslaat ruwweg 270 km². De gletsjer stroomt vanaf het Zuid-Patagonische IJsveld en heeft een front dat zo’n 30 meter boven het water uitsteekt. Grey is beroemd om het afkalven van ijsbergen die door het Grey-meer drijven en zich opstapelen tegen de eindmorene aan de zuidkant.

Die gestrande ijsbergen betekenen dat je op een strand naast huizenhoge blauwe ijsblokken kunt staan zonder naar de gletsjer zelf te hoeven lopen, wat opvallend is. De gletsjer trekt zich terug: in 1997 werd een grote afkalving geregistreerd en in 2019 publiceerde onderzoek een onderwaterterras voor het front. Er zijn vier manieren om Grey te zien: een schitterende boottocht van 3 uur vanaf de pier bij Hotel Lago Grey, te voet vanaf Paine Grande of de Grey-refuge, per kajak tussen de ijsbergen of met stijgijzers op het ijs zelf. De actieve Grey-opties omvatten nu een cruise naar het ijsfront en een aparte kajaktocht, elk met eigen toegang en voorwaarden. Wind zorgt regelmatig voor afgelastingen, wat handig is om te weten voordat het je enige vrije dag wordt. Meer informatie vind je in onze gids voor de Grey-gletsjer.

Waarom is Torres del Paine beroemd om poema’s en guanaco’s?

Omdat hier de hoogste gemeten poema-dichtheid ter wereld is. De studie van Franklin uit 1999 in Biological Conservation telde minimaal 2,5 volwassen poema’s per 100 km², ruwweg één dier per 17 km², in een gebied van 200 km² in het park. Onderzoekers beschrijven dit als minstens het dubbele van elke andere bekende populatie. Schattingen van de totale populatie in het park lopen uiteen, tussen de 50 en 200 dieren.

De reden is de guanaco, waarvan er naar schatting zo’n 3.000 in het park leven en die de belangrijkste prooi van de poema is. Kuddes grazen op de open oostelijke steppe, waar ze vanaf de weg goed te zien zijn, en de poema’s volgen hen. Waarnemingen doen zich voor bij zonsopgang en zonsondergang, omdat poema’s schemeractief zijn. Tracking vindt vooral plaats in de sector Laguna Amarga en bij de estancias aan de rand van het park. Aanvallen zijn uiterst zeldzaam: er is geen melding van een dodelijke poema-aanval op een bezoeker binnen het park. Naast poema’s en guanaco’s kun je realistisch ook rekenen op culpeo- en chilla-vossen, nandoes, zwarthalszwanen, Chileense flamingo’s en de Andescóndor, wiens vleugelspanwijdte ongeveer 3 meter bedraagt. Zie welke wildlife je in het park daadwerkelijk tegenkomt voor de volledige lijst. Puma-tracking wordt georganiseerd door gespecialiseerde operators, en er is nu ook een actieve privé-4x4-safari beschikbaar via onze partner. Achtergrondinformatie over de soort vind je bij de organisatie voor het behoud van wilde katten, Panthera.

Is Nationaal park Torres del Paine een UNESCO Werelderfgoedlocatie?

Nee. Het is een UNESCO-biosfeerreservaat, aangewezen in 1978, en dat is een ander programma. Het park zelf werd opgericht in 1959 en wordt beheerd door CONAF, de Chileense nationale bosbouwcorporatie. Het staat op veel lijsten als Werelderfgoedlocatie, maar die lijsten hebben het mis.

Het andere waar het park stilletjes om bekendstaat, is de wind. Puerto Natales heeft in november, de winderigste maand, gemiddeld 37 kph. Windstoten van 60 tot 100 kph zijn normaal op open terrein in de zomer, met regionale bronnen die uitschieters tot bijna 193 kph melden. Wind is de reden dat boten worden afgelast, tenten platwaaien en een oversteek over een meer uitloopt op een wachtspel. Het is ook de reden dat het licht zo snel verandert dat hetzelfde uitzichtpunt er in een middag als drie verschillende plekken uitziet. De aanwijzing is bevestigd op de UNESCO-pagina voor biosfeerreservaten, terwijl sluitingen, openingstijden van de poorten en regels voor de paden te vinden zijn op de eigen parkpagina van CONAF.

Samen vormen die vijf dingen de hele reputatie. Ze komen allemaal voor in de begeleide tours die wij aanbieden, in de een of andere vorm, en geen ervan vereist een circuit van 136 km om er te komen.